وهم سبز

اولین دیدارمان یادت هست؟ من بودم. تو بودی. بهترین دبیرستان دخترانه ی تهران بود و یک عالمه دلتنگی. یادت هست اولین روز ورودمان به آن سربازخانه ی به تمام عیار، پشت آخرین نیمکتِ ردیف اول کلاس 101 کنار هم نشستیم. هر دو بغض داشتیم. بغضی سر به مهر! سر تو مهمان شانه ی من شد و دست های من زیر نیمکت گرمای دست های تو را چشید. اولین کلام بینمان لبخند بود. این را که یادت هست؟

با هم دوست شدیم. شدیم رفیق هم. رفیق؟ حتی رفیق هم آن همه صمیمیت و یکدلی را به رخ نمی کشد. شدیم یک روح در دو بدن. این یکی را که یادت هست؟

تو بودی، برای من روز های کشنده و تبدار بهترین دبیرستان دخترانه تهران شیرین بود و من بودم، تمام لحظه های تو پر از لبخند... با وجود تو بود که من جرئت سر پیچی از تمام مقرارت ریز و درشت را پیدا می کردم و تمام تنبیه های عالم را به جان می خریدم... با وجود تو بود که تمام حرکات معلم ها خنده دار می آمد و سر من برای تمام شیطنت ها درد می کرد... با وجود تو بود که روزهایم می گذشت...

تو بودی. من بودم. یک دبیرستان دخترانه بود و سال هایی که تمامی نداشت...

یادت هست هر روز پیاده بر می گشتیم؟ همیشه با یک ساعت تاخیر می رسیدیم خانه. یک ساعتی که سر کوچه شما به حرف زدن می گذشت. آه لعنتی بگو که این یکی را یادت هست؟

شریک شده بودیم. شادی ها و غم هایمان مال هم بود. با هم کتاب می خواندیم. یادت هست عاشق این بودی که برایت کتاب بخوانم؟ می گفتی صدایت مرگ ندارد! و من می خندیدم به این حرف تو و می اندیشیدم آن را از کجای ذهنت بیرون کشیده ای! می گفتی بزرگ که شدیم من می شوم تهیه کننده تو. تمام کتاب های عالم را می دهم دستت که بخوانی. ذوق می کردی و ادامه می دادی همه ی همه ی صدایت را تا آخرین قطره جمع می کنم برای خودم.... بعد هم دل کوچکت از این که من بی صدا بمانم می گرفت و دوباره تند تند می گفتی نه نه برای خودت هم صدا می گذارم و من در تمام این تک گویی های تو برایت لبخند داشتم و بس!

شریک شده بودیم. شادی های من مال تو بود و غم های تو مال من. من نقش همیشه عاشق را بازی می کردم و تو نقش مادر مقدسی که دلش برای دل فرزند عاشق پیشه اش می تپد. من دردش را می کشیدم و دم نمی زدم و تو اشک هایش را می ریختی... همه چیز را عادلانه تقسیم کرده بودیم، حتی دل درد هایمان را هم...

قهر که بودی و تمام در های دلت را به رویم می بستی، آخرین حربه ام شعر خواندن بود برایت. شاه کلیدی که تمام درهای قفل شده ی دلت را باز می کرد. برایت فروغ می خواندم و به تو آن قدر مزه می‌داد که لپ هایم را غرق بوسه می کردی... جان الی بگو که این یکی را یادت هست!

یادت هست آن روزهایی که انگار هزاران سال از آن ها گذشته است؟ یاد هست دقایقی که اگر نفس دیگری در آن نبود قدر یک سال می گذشت؟ چه چیز آن قدر فاصله انداخت بینمان؟ خانه تان؟ که آن موقع دو کوچه با ما فاصله داشت و حالا یک ساعت؟ یک ساعت آن قدر زیاد است که دیدار هایمان بشود دو سه ماهی یک بار و آخر هفته ها طبق روال میهمان صدای هم باشیم؟ دوریمان دست کیست؟ این فاصله ی یک ساعته ی لعنتی یا غرق شدن در روزمرگی های این زندگی لعنتی‌تر؟

نمی دانی چه حالی دارم. با من قهری. از قبل عید تا به حال. عید را با یک اس ام اس به هم تبریک گفتیم. با من قهری و من با تو لج کرده ام. یکی از دوست های مشترکمان زنگ می زند. از هر دری‌ می گوید. منتظر می مانم ببینم کی حرف اصلی اش را می زند. بالاخره می گوید و من بدون کوچکترین کلمه ای تلفن را قطع می کنم.

به تو زنگ می زنم. هر دو هیچ نمی گوییم. می گذارم صدای نفس های آشنایت در وجودم ته نشین شود. بعد برایت می خوانم... در کوچه باد می‌آید. در کوچه باد می‌آید. و من به جفت گیری گل ها می اندیشم... صدایت می لرزد... ای یار، ای یگانه ترین یار چه ابرهای سیاهی در انتظار روز میهمانی خورشیدند... هق هق گریه ات قرارم را می گیرد... من عریانم، عریانم، عریانم. مثل سکوت های میان کلام های محبت عریانم. و زخم های من همه از عشق است. از عشق، عشق، عشق... صدایم می لرزد نمی توانم نیمه کاره رهایش کنم...چه مهربان بودی ای یار، ای یگانه ترین یار... بغض من هم می شکند...

آن روزها رفتند. اما تمام خاطراتمان تا ابد برایم شفاف و روشن باقی می‌مانند. آن روزها رفتند. من عاشقی‌ات را به تو واگذار کردم و تو نقش مادر مقدس را دادی دست من. آن روزها رفتند. من نیمی از شعر های فروغ را که از بر بودم از یاد بردم و تو امشب به من نشان دادی که " بیش از این ها آه آری بیش از این ها می توان خاموش ماند!"

 

 پ ن 1: جمعه روز بزرگی است برای تو. بزرگترین آرزویم برایت خوشبختی‌ است.

پ ن 2: وضعیت روحی: منهدم!

نوشته شده در ٢ اردیبهشت ۱۳۸٩ساعت ۱٢:٠٩ ‎ق.ظ توسط الهام نظرات () |

Design By : Night Melody